تنها...

آهای کافه چی

از ما که گذشت

اما هر که تنها آمد اینجا

ازش نپرس چه میل داری

تلخ ترین قهوهء دنیا را برایش بریز .

آدمهای تنها ؛

مِزاج شان به تلخی ها عادت دارد ...

تا به کی...؟

 

تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ؟

تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت ،

تا به کی با ضربه های درد باید رام شد یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد،

 بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار

خسته از این زندگی با غصه های بی شمار